Een telefoontje uit Apeldoorn
Op een dag ging mijn telefoon. Een man uit Apeldoorn. Hij was een dagbesteding begonnen voor mensen die wel wat hulp konden gebruiken. Een plek om te zijn. Om samen te komen.
Hij had al veel moois aangeschaft. En hij had een passie die ik meteen voelde door de telefoon heen. Hij brandt zelf koffie op kleine schaal en wilde daar iets mee doen in zijn ruimte. Het idee had hij al. Goed doordacht ook.
Maar hij liep vast. Niet op de spullen en niet op het idee. Op de indeling. Hij wist het gewoon even niet meer. Waar moest alles staan?
Ik maakte een afspraak en ging erheen.
Eerst voelen, dan schuiven
Ik begin nooit met meten. Ik begin met voelen.
Ik liep door de ruimte en nam de tijd. Waar stroomde de energie? Waar bleef ze hangen? Een ruimte vertelt je dat, als je er even stil in staat. Sommige plekken trekken je naar binnen. Andere duwen je terug, zonder dat je weet waarom.
Pas toen ik dat wist, kon ik beginnen.
Drie hoeken, één geheel
Het was één open ruimte met drie functies. Een koffiecorner. Een fitnesshoek. Een lounge.
Ik begon met schuiven. Eerst bepalen waar de grote dingen moesten staan. Daarna pas de rest inrichten en aanvullen wat nog ontbrak. Niet andersom. Wie begint met kopen, richt in rond spullen. Wie begint met de ruimte, richt in rond mensen.
Het doel was helder. Drie hoeken die elk hun eigen sfeer hebben, maar samen één geheel vormen. Mooi, maar vooral functioneel. Een plek waar je vanzelf weet waar je naartoe loopt.
Een ruimte waar iedereen zijn plek vindt
Uiteindelijk werd het precies dat. Eén geheel waarin de energie weer stroomt.
Je drinkt er een kop vers gebrande koffie. Je gaat even sporten. Je speelt een potje schaak. Of je trekt je terug in een hoekje, op een van de mooie zitjes, met een boek. Iedereen vindt er zijn eigen plek.
Dit was een mooi project. Omdat het niet alleen over de inrichting ging. Het ging over een plek waar mensen zich welkom voelen.
Veeg om meer te zien
Hanan Aboulhadi, Founder Corporetta